Türkiye otomotiv sektörü, güçlü iç talep ve Avrupa’ya entegre ihracat yapısı sayesinde 2025 itibarıyla hacmini koruyan; ancak kur, faiz, vergi düzenlemeleri ve karbon regülasyonlarına yüksek derecede hassas bir denge sektörü konumundadır. Yaklaşık 37 milyar USD ihracat ve 32 milyar USD ithalat hacmiyle otomotiv, Türkiye ekonomisinin hem üretim hem de dış ticaret tarafında stratejik bir ağırlık taşımaktadır.
Şirketler büyümek ister. Daha fazla pazar payı, daha fazla ciro, daha geniş bir organizasyon… Ancak büyüme süreci çoğu zaman yalnızca rakamlarla ölçüldüğü için, asıl kritik soru gözden kaçar
Sürdürülebilirlik kavramı bugün iş dünyasında neredeyse her strateji sunumunun, her yatırım raporunun ve her kurumsal yol haritasının merkezinde yer alıyor. Çoğu kurumun elinde güçlü analizler, doğru hedefler ve teknik olarak tutarlı stratejiler mevcut. Ancak buna rağmen birçok yapı beklenen etkiyi yaratamıyor.
İş dünyasında uzun zamandır hissedilen bir gerçek var: Z Kuşağı ile yöneticiler arasında doğal bir tempo, yaklaşım ve beklenti farkı bulunuyor. Bu fark zaman zaman yanlış yorumlanıyor. Yöneticiler kendilerini zorlanmış hissedebiliyor, gençler ise anlaşılmadığını düşünüyor. Oysa yaşanan durum bir kuşak çatışması değil; iş yapma biçimlerimizin köklü bir dönüşüm sürecine girmesi.
Çocuklukta alınan destek, sevgi ve güven; bireyin özgüvenini, cesaretini ve risk alabilme becerisini besler. Gençlikte karşılaşılan zorluklar, krizlerle baş etmeyeteneğini ve dayanıklılığı geliştirir. Aileden öğrenilen değerler — adalet, dürüstlük, paylaşma — ileride etik yönetimin yapı taşlarına dönüşür. Birçok liderin hikâyesine baktığımızda, küçük yaşta yaşadığı bir olayın veya aldığı bir sorumluluğun, ilerideki yönetim tarzına nasıl yön verdiğini görebiliriz. Çocukyaşta ailesine destek olmak zorunda kalan birinin yetişkinliğinde daha disiplinli, sorumluluk sahibi ve azimli bir lider olması tesadüf değildir.
Bugünün iş dünyasında en sık duyduğumuz serzenişlerden biri: "Yeni nesil çalışanlar zor, sadakatsiz ve sabırsız." Kahve sohbetlerinden yönetim kurulu odalarına kadar, Z Kuşağı'na yönelik eleştiriler adeta bir salgın gibi yayılmış durumda. Ancak bu eleştirilerin bir de somut maliyeti olduğunu gözden kaçırıyoruz. Gençleri anlamamanın, onlara karşı önyargılı yaklaşmanın şirketlere getirdiği maliyet, sadece insan kaynakları departmanlarının bir problemi değil, doğrudan verimliliği ve karlılığı etkileyen stratejik bir sorundur.
Sanayi devrimi buharla başlamıştı. Ardından elektriği, bilgisayarı, interneti yaşadık. Şimdi ise sessiz ama köklü bir devrimin tam ortasındayız: Yapay Zeka Devrimi. Bu dönüşüm, yalnızca teknolojiyi değil, insan emeğinin doğasını, iş yapış biçimlerini ve liderlik anlayışını kökten değiştiriyor. Ofisler, fabrikalar, müşteri hizmetleri ve hatta yönetim kurulları… Yapay zekâ artık her yerde.
Yeni nesil girişimcilik anlayışı artık sadece kâr odaklı değil; anlam, değer, sürdürülebilirlik ve sosyal etkiyle şekilleniyor. Bu dönüşümün en dikkat çekici aktörlerinden biri ise kadın girişimciler. Onlar, üretmenin sadece ekonomik bir faaliyet değil; aynı zamanda topluma katkı sağlayan bir yolculuk olduğuna inanıyor ve bunu her gün yeniden kanıtlıyorlar.
İnsan Kaynakları politikalarında, liderlik gelişim programlarında ve iç iletişim yaklaşımlarında ‘çalışanı anlama’ boyutu ne kadar odakta yer alıyor? Bu soruya dürüst bir yanıt vermek gerekiyor. Kurum içi memnuniyet anketleri, dönemsel performans değerlendirmeleri ve lider geri bildirim süreçleri bu açıdan çok değerli fırsatlar sunar. Ancak bu veriler sadece toplandığıyla kalıyor, derinlemesine analiz edilmiyor ve sonuçlar kurumsal stratejilere yansıtılmıyorsa, anlaşılmak hâlâ soyut bir kavram olarak kalmaya devam eder.
Bugünün iş dünyasında kurumlar, artan rekabet, hızla değişen beklentiler ve teknolojik dönüşümle şekillenen bir düzlemde faaliyet gösteriyor. Bu ortamda sürdürülebilir başarıyı sağlamak isteyen her organizasyon için kritik bir gerçek öne çıkıyor: başarı, yalnızca sonuçlarla değil; bu sonuca ulaşırken kurulan dengenin kalitesiyle ölçülür.